Moviefone: Varlam Shalamov. Several of My Lives - Where to Watch
- #news
- #headline

Figure timeline
Varlam Tikhonovich Shalamov, baptized as Varlaam, was a Russian writer, journalist, poet, and Gulag survivor. He spent much of the period from 1937 to 1951 imprisoned in forced-labor camps in the Arctic region of Kolyma, due in part to his support of Leon Trotsky and praise of writer Ivan Bunin. In 1946, near death, he became a medical assistant while still a prisoner. He remained in that role for…
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
culture · Soviet writer and prisoner (1907–1982) · writer · poet · journalist · prose writer · also Varlam Shalamov, Varlam Tikhonovich Shalamov, Varlaam, Shalamov
Born 5 June 1907 · Died 17 January 1982 · Q220816
50 published statements · 0 followers
See & hear
4 photos
Media from Wikimedia Commons, hotlinked at the source under its own licence — see each file for author and terms.
Live now
Pulling headlines from trusted outlets — this usually takes a few seconds
Checking the wires…
Feed scan
These are live links, not archived citations — they only join the timeline once a collect run verifies and archives them.
Live pulse
Most recent outstanding titles, awards, and quotes
Buldożer zgarniał te zastygłe trupy, tysiące, tysiące podobnych do szkieletów martwych ciał. Wszystko pozostało nienaruszone, powykręcane palce rąk, ropiejące palce nóg – kikuty po odmrożeniach, porozdrapywana do krwi sucha skóra i płonące głodowym blaskiem oczy.
68%Wikiquote (pl)Source
Moviefone: Varlam Shalamov. Several of My Lives - Where to Watch
Moviefone: Varlam Shalamov. Youth Experience - Where to Watch
RTE Online: Review: Sketches of the Criminal World by Varlam Shalamov
RTE Online: Review: Kolyma Stories by Varlam Shalamov
RBTH: 7 quotes from Varlam Shalamov’s ‘Kolyma Tales’ that will give you chills
The Guardian: A brief survey of the short story: Varlam Shalamov
GMA Network: Russia remembers Gulag chronicler Varlam Shalamov
Russian Television produced the series "Lenin's Testament"(Завещание Ленина), based on Kolyma Tales
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
The Shalamov family house in Vologda, next to the town's cathedral, was turned into the Shalamov Memorial Museum and local art gallery
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
As a result of Mikhail Gorbachev's glasnost policy
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Died 1982-01-17.
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
And, despite having been an atheist, was given an Orthodox funeral ceremony (at the insistence of his friend, Zakharova) and was interred at Kuntsevo Cemetery, Moscow
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
“Łagier był dla człowieka wielką próbą siły charakteru, zwykłej ludzkiej moralności i dziewięćdziesiąt dziewięć procent ludzi nie wytrzymywało tej próby. Wraz z tymi, co nie wytrzymali, umierali ci, co zdołali wytrzymać, starając się być lepszymi niż wszyscy, twardszymi dla samych siebie…”
“Dla tych, których spotkała śmierć w kopalnianych przodkach Kołymy – bo niedługo tam pożyli – złote zęby, wyłamane im po śmierci, były jedynym złotem, które dostarczyli państwu przy wydobywaniu złota w kopalniach Kołymy. Wagowo ilość złota w protezach była większa niż to, co oni zdołali tam wykopać, wygrzebać, wyrąbać kilofem w ciągu swojego niedługiego życia.”
“Istnieje taka granica, kiedy wszystko, co może się jeszcze zdarzyć z człowiekiem – to tylko coś lepszego.”
“Jedno z najważniejszych odczuć w łagrze – to bezmiar poniżenia, ale też pociecha, że zawsze, w każdych warunkach istnieje ktoś, komu jest jeszcze gorzej.”
“Jedyną grupą zachowującą ludzkie oblicze w łagrze byli oddani religii – sektanci i ludzie Cerkwi.”
“Każdy człowiek tutaj ma coś swojego, coś, co jest najbardziej OSTATECZNE i najważniejsze, coś, co pomaga żyć, czepiać się tego życia, odbieranego nam tak usilnie i z takim uporem. Jeśli dla Zamiatina tym ostatecznym była liturgia Jana Złotoustego, to moją wartością „ostateczną” były wiersze.”
“Każdy z naszych bliskich, którzy zginęli na Kołymie, każdy z rozstrzelanych, zabitych, których głód pozbawił krwi, może być jeszcze rozpoznany choćby po dziesiątkach lat. Na Kołymie nie było pieców gazowych. Trupy czekają w kamieniu, w wiecznej zmarzlinie.”
“Łagier to w całej pełni negatywna szkoła życia. Nikt nie wyniesie stamtąd niczego, co potrzebne i może przynieść korzyść – ani sam więzień, ani jego naczelnik, ani straż, ani mimowolni świadkowie owego życia, inżynierowie, geolodzy, lekarze, ani kierowcy, ani podwładni.Każda minuta życia w łagrze jest trucizną.”
“Miłość nie powróciła do mnie. Ach, jakże odległa jest miłość od zazdrości, od strachu, od złości. Jak mało jest ona ludziom potrzebna! Miłość przychodzi wtedy, gdy wszystkie inne ludzkie uczucia zdołały powrócić. Miłość przychodzi ostatnia, ostatnia powraca, ale czy powraca?”
“Nocny obiad przysporzył sił sekciarzowi do samobójstwa. To była właśnie ta porcja kaszy, której brakowało mojemu towarzyszowi w pracy, ażeby zdecydować się umrzeć. Czasem człowiek powinien się spieszyć, żeby nie utracić woli śmierci.”
“Oto, na czym polega różnica pomiędzy człowiekiem podłym i uczciwym: kiedy podlec trafia niewinnie do więzienia, to uważa, że tylko on jest niewinny, a wszyscy inni – to wrogowie państwa i narodu, przestępcy i niegodziwcy. Człowiek uczciwy, po znalezieniu się niewinnie za więzienną kratą uważa, że z jego sąsiadami z nar stało podobnie.”
“Północ zatruła nasze życie na zawsze i wszyscyśmy to dobrze rozumieli.”
“Stosunek do kobiety – to papierek lakmusowy każdej etyki.”
“To, co widziałem, tego człowiek nie powinien widzieć, nie powinien o tym wiedzieć.”
“Ujrzeć dno życia – to nie jest najstraszniejsze. Najstraszniejsze jest, gdy owo dno staje się własnością człowieka, gdy miara jego moralności zapożyczana jest z łagrowego doświadczenia, kiedy zastosowanie w waszym życiu znajduje moralność błatniaków. Gdy rozum człowieka stara się nie tylko usprawiedliwić owe łagrowe uczucia, ale też im służyć.”
“We mnie było mało ciepła. Niewiele mięsa zostało już przy moich kościach. Wystarczało go tylko dla podtrzymywania złości – ostatniego ludzkiego uczucia. Właśnie nie obojętność, lecz złość była ostatnim ludzkim uczuciem – tym, które bliższe jest kościom.”
“Wiele śmierci widziałem na Północy, chyba nawet za wiele jak na jednego człowieka, ale pierwszą, jaką widziałem, zapamiętałem na całe życie.”
“Bezkarna rozprawa z milionami ludzi dlatego właśnie się udała, że byli to ludzie niewinni.Byli to męczennicy, a nie bohaterowie.”
“Buldożer zgarniał te zastygłe trupy, tysiące, tysiące podobnych do szkieletów martwych ciał. Wszystko pozostało nienaruszone, powykręcane palce rąk, ropiejące palce nóg – kikuty po odmrożeniach, porozdrapywana do krwi sucha skóra i płonące głodowym blaskiem oczy.”
“Człowiek nie lubi przypominać sobie złego. Ta właściwość ludzkiej natury czyni życie lżejszym.”
“Człowiek żyje dzięki właściwej sobie umiejętności zapomnienia. Pamięć zawsze gotowa jest pozbyć się tego, co złe, i zachować tylko to, co dobre.”
“Człowiek żyje nie dlatego, że w coś wierzy czy też czegoś się spodziewa. Chroni go instynkt życia, tak samo jak każde zwierze.”
“Dla aresztanta nadzieja – to stałe kajdany. Nadzieja zawsze zniewala.”
And reprinted thereafter both in Russian and in translation
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Became a correspondent for the literary journal Moskva, and his poetry began to be published
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
By the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Shalamov sent his poetry to Boris Pasternak, who praised his work
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Shalamov was released from the camp, and continued working as a medical assistant for the forced labor camps of Sevvostlag while still writing
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
While becoming a dokhodyaga (one in an emaciated and devitalized state, which in Russian literally means one who is walking towards the ultimate end), his life was saved by a doctor-inmate, A
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Near death, he became a medical assistant while still a prisoner
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Shalamov was sentenced to another term, this time for 10 years, under Article 58 (anti-Soviet agitation), in part, for having called Nobelist Ivan Bunin a "great Russian writer"
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Shalamov was arrested again for "counter-revolutionary Trotskyist activities" and sent to Kolyma, also known as "the land of white death", for five years
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
“The three deaths of Doctor Austino”
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Where he worked as a journalist and managed to see some of his essays and articles published, including his first short story, "The three deaths of Doctor Austino" (1936)
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
And worked in the new town of Berezniki, Perm Oblast, at the local chemical plant construction site
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Was arrested and sent to Butyrskaya prison for solitary confinement
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
After having worked for two years, he was accepted into the department of Soviet Law at Moscow State University through open competition
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Born 1907-06-05.
Text from Wikipedia, available under CC BY-SA 4.0.
Connections